Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Παραμύθι για πολύ… τρανούς!

Παραμύθι για πολύ… τρανούς!

Παραμύθι για πολύ… τρανούς!
                   Αθανάσιου Γκάτζιου
Μια φορά κι έναν καιρό  ήταν ένας Βασιλιάς που πάντα ονειρευόταν  να αγγίξει το φεγγάρι. Δε σκεφτόταν τίποτε άλλο και αδιαφορούσε παντελώς για το βασίλειό του. Μια μέρα κάλεσε τον ξυλουργό του και του είπε: «Η επιθυμία μου είναι να αγγίξω το φεγγάρι. Πρέπει να μου κατασκευάσεις έναν πύργο τόσο υψηλό, ώστε να μπορέσω να πραγματοποιήσω το όνειρό μου».
Ο ξυλουργός ήξερε ότι αυτό δεν ήταν δυνατό, αλλά   ό,τι διέταξε ο Βασιλιάς. Έτσι άρχισε να εργάζεται για την κατασκευή του πύργου. Σύντομα όμως τελείωσαν όλα τα ξύλα των εργαστηρίων του βασιλείου καθώς  χρησιμοποιήθηκαν για τον πύργο. Εξήγησε την κατάσταση στο Βασιλιά, αλλά εκείνος επέμενε: «Εγώ πρέπει να αγγίξω το φεγγάρι. Έχω μια ιδέα. Κάθε πρόσωπο του βασιλείου μου θα φέρει στο Παλάτι μου  όσα  κιβώτια  διαθέτει  και έτσι θα κατορθώσουμε να τελειώσουμε τον πύργο».
 Κάθε  πολίτης του βασιλείου έφερε τα ξύλινα κιβώτιά του στο Παλάτι. Συγκεντρώθηκαν εκατομμύρια  κιβώτια και ο ξυλουργός στρώθηκε στη δουλειά τοποθετώντας τα το ένα πάνω στο άλλο. ‘Όταν ο βασιλιάς αντίκρισε τον πύργο, ούρλιαξε: «Δεν είναι αρκετά ψηλός. Πελεκήστε όλα τα δέντρα του Βασιλείου μου και φτιάξτε όσα περισσότερα κιβώτια μπορείτε». Κάθε δέντρο στο Βασίλειο κόπηκε. Όλα   έγιναν κιβώτια που τοποθετήθηκαν στον πύργο, ο οποίος  έφτασε  πλέον ως τα σύννεφα.
Ο Βασιλιάς άρχισε να σκαρφαλώνει στον πύργο. Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε όλο και πιο ψηλά στον ουρανό, ώσπου μπήκε μέσα στα σύννεφα. Επιτέλους ο βασιλιάς έφτασε στην κορυφή του πύργου! Το φεγγάρι φαινόταν πολύ κοντά. Άπλωσε το χέρι του για να το αγγίξει , αλλά  ήταν ακόμη μερικά εκατοστά πιο ψηλά.  Ένα ακόμη κιβώτιο και το όνειρό του θα γίνει πραγματικότητα!
Ο Βασιλιάς έγινε έξαλλος,  μα ξαφνικά ηρέμησε. «‘Έχω μια λαμπρή ιδέα∙   πάρε το κιβώτιο από το κάτω μέρος του πύργου και φέρε το   επάνω σ’ εμένα», είπε στον ξυλουργό.
«Τι; Ένα από το κάτω μέρος;», απάντησε  με κομμένη την ανάσα του ο ξυλουργός.
«Ναι, ένα  από το κάτω μέρος και καν’ το αμέσως, προτού σου πελεκήσω το κεφάλι», ξεφώνησε  ο Βασιλιάς απ’ την κορυφή.
Έτσι, ο ξυλουργός έκλεισε τα μάτια του, τράβηξε από τη λαβή το τελευταίο κιβώτιο και απομακρύνθηκε γρήγορα.  Ο πύργος σωριάστηκε! Και κάπου, κάτω από τα εκατομμύρια   κιβώτια ήταν εγκλωβισμένος  ο Βασιλιάς. Κανείς δε γνωρίζει τι  συνέβη με το Βασιλιά! Γνωρίζουμε όμως πολύ καλά  ότι δεν άγγιξε ποτέ το φεγγάρι!
Θαρρώ ότι δεν διαφέρουμε και πολύ από τη φιγούρα του άφρονα βασιλιά της Καραϊβικής Παράδοσης. Πασχίζουμε στη ζωή μας να ακροβατούμε στον απατηλό και ονειρικό παρόντα χωροχρόνο, στηριζόμενοι πάνω στα ποικιλόχρωμα «κιβώτιά» μας στα οποία στηρίζουμε την «απογείωσή» μας για να γίνουν κάποια στιγμή τα «μπάζα» που θα εξαφανίσουν την ύπαρξή μας, ακόμη και αυτό το   στίγμα μας από τη ζωή!  Γινόμαστε όμως ζωντανό παράδειγμα βαβελικής αλαζονείας κυρίως για τα παιδιά μας,  τα οποία ζυγίζουν και σταθμίζουν κάθε λόγο, κίνηση, πράξη και συμπεριφορά μας! Την καταγράφουν στο «σκληρό» δίσκο της ψυχής τους και όλως ασυνείδητα σε δύσκολες στιγμές της ζωής τους την μιμούνται! Εμείς όμως απτόητοι συνεχίζουμε το χτίσιμο  του «πύργου» μας  για να  επαληθευθεί για μια ακόμη φορά και προσωπικά  για μας ο λόγος του Θεού: « Είδον τον ασεβή υπερυψούμενον και επαιρόμενον ως τας κέδρους του Λιβάνου. Και παρήλθον, και ιδού ουκ ην, και εζήτησα αυτόν, και ουχ ευρέθη ο τόπος αυτού». (Ψαλμ.λστ΄, 35-37).pigi,isagiastriados

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Η Εκκλησία ως γεγονός ζωής

Η Εκκλησία ως γεγονός ζωής

 
Η Εκκλησία ως γεγονός ζωής
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Στη μοναξιά του ανθρώπου στην εποχή της έντονης επικοινωνίας και συγκοινωνίας, που οι αποστάσεις καταργήθηκαν και ο πλανήτης έγινε μια γειτονιά, η γιορτή των «γενεθλίων της Εκκλησίας» είναι μια έντονη πρόκληση για το ρόλο της στον 21ο αιώνα.
Δεν πρόκειται για φιλολογικές συζητήσεις σε συνέδρια. Αφορούν τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας, την ίδια την ύπαρξή μας, γιατί ο άνθρωπος, πλασμένος κατ’ εικόνα του Τριαδικού Θεού, αναδεικνύει το πρόσωπό του στο σημείο που σχετίζεται με τους άλλους, που κοινωνεί τη χαρά και τον πόνο τους κι αυτός τη δική του χαρά και το δικό του πόνο. 
Η «τελευταία και μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής», αφού προηγήθηκε το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο με το θάνατο, την Ανάσταση και την Ανάληψη του Κυρίου, μας φέρνει στην ύπαρξη της Εκκλησίας ως το σκοπό της παρουσίας Του στον κόσμο της διάσπασης και του θανάτου.
Ο Χριστός, δηλαδή, ήλθε όχι για να προσθέσει μια θρησκεία στις ήδη υπάρχουσες, ούτε και να μας δώσει μια ωραία διδασκαλία, αλλά για να δημιουργήσει την Εκκλησία ως σώμα Του.  Μέσα εκεί, ως τρόπο ζωής, ο άνθρωπος γίνεται φυσιολογικός, βρίσκει το χαμένο εαυτό του, τον πλησίον, το Θεό του.  Όχι μόνος του, αφού κατά το αρχαίο πατερικό γνωμικό «μόνος χριστιανός καθόλου χριστιανός».  Ο Ρώσσος Αλέξης Χωμιακώφ (19ος αιώνας) θα πει το εξής σημαντικό: «Κανείς δεν σώζεται μόνος.  Σώζεται μέσα στην Εκκλησία, ως μέλος Της, και σε ενότητα με όλα τα άλλα μέλη Της.  Εάν κάποιος πιστεύει, βρίσκεται σε ενότητα πίστεως∙ εάν αγαπά, βρίσκεται σε ενότητα αγάπης∙ αν προσεύχεται, βρίσκεται σε ενότητα προσευχής».
Είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε τη σωτηρία ως την ολοκλήρωση τού προσώπου μας εν Χριστώ μέσα στην Εκκλησία, ως κοινωνία προσώπων,  όπως και την απώλειά της ως εγωκεντρισμό, απομόνωση, αυτάρκεια, μοναξιά.  Κι ακόμα, πως ο όποιος ορισμός της Εκκλησίας γίνεται περιορισμός που συντρίβει αντί να ελευθερώνει.  Πώς να την ορίσεις, αφού το Άγιο Πνεύμα «όπου θέλει πνει»;
Δεν είναι τυχαίο που οι άγιοι Πατέρες όρισαν την επομένη της Πεντηκοστής να γιορτάζουμε το Άγιο Πνεύμα που αποκάλυψε καθαρά την Αγία Τριάδα.  Με τη δική Του φώτιση και ενέργεια θα μπορέσουμε να ζήσουμε εκκλησιαστικά, να νικήσουμε τα πάθη που μας χωρίζουν, να κοινωνήσουμε τη ζωή μας με την αγάπη, να θεραπευτούμε από την αμαρτία, να ζήσουμε φυσιολογικά.
Το Πνεύμα το Άγιο καθοδηγεί τους πνευματικούς πατέρες για να καθοδηγούν, χαρίζει τα χαρίσματα «προς οικοδομή του σώματος της Εκκλησίας», τελειοποιεί τα μυστήρια, μεταβάλλει τη σκληρότητα σε αγιότητα με τη μετάνοια.

Αν νιώθουμε μόνοι, αβοήθητοι, συγχυσμένοι, μίζεροι και ταλαίπωροι, είναι γιατί δεν ζούμε την Εκκλησία ως γεγονός ζωής, ως οικογένεια του ουράνιου Πατέρα.  Κι όμως, στα Μοναστήρια και στις εκκλησιαστικές κοινότητες, που βιώνεται πρακτικά η εκκλησιαστική ζωή, οι άνθρωποι αγιάζονται, χαίρονται, σώζονται.  Με πόνο και δάκρυ και μυστικό σταυρό, αλλά με συνοδοιπόρο την ειρήνη του Χριστού, τη χαρά και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Προγραμμα εορτης ενοριακού ναού Αγιου κων/νου Καμπης

Προγραμμα εορτης ενοριακού ναού Αγιου κων/νου Καμπης

Παραμονή εορτής
20/5 Σάββατο  7.30μ.μ. εσπερινός χοροστατούντος του Μητροπολίτου μας κ. κ. Χρυσοστόμου
Ανήμερα εορτής
21/5 Κυριακή 7-10 π.μ. όρθρος-Θ.Λειτουργεία
Το απόγευμα μεθέορτος εσπερινός μετά παρακλήσεως των Αγίων 6.00μ.μ.

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Το δώρο της ζωής

Το δώρο της ζωής


Το δώρο της ζωής
JorgeBucay
Ήταν κάποτε ένας ξυλουργός που ειδικευόταν στη συναρμολόγηση προκατασκευασμένων σπιτιών. Εργαζόταν για κάποιον επιχειρηματία , ο οποίος του προμήθευε έτοιμα τα ξύλα κι εκείνος τα μοντάριζε, στερέωνε τους αρμούς, έφτιαχνε το σπίτι και προετοίμαζε τις λεπτομέρειες.
Μια μέρα, αποφάσισε ο ξυλουργός ότι είχε δουλέψει αρκετά , κι είναι πια καιρός να ξεκουραστεί. Έτσι πάει να μιλήσει στον επιχειρηματία και του λέει πως πήρε την απόφαση να βγει στη σύνταξη. Καθώς, όμως, του έμενε ακόμη να τελειώσει ένα σπίτι, τον ειδοποίησε ότι αυτή θα είναι η τελευταία του δουλειά.
«Τι κρίμα!» λέει ο επιχειρηματίας, «είσαι καλός στη δουλειά σου… Δε θέλεις να δουλέψεις λίγο ακόμα;»
«Όχι, όχι. Η αλήθεια είναι πως έχω πολλά πράγματα να κάνω, θέλω και να ξεκουραστώ…»
«Πολύ καλά.»
Ο ξυλουργός τελειώνει το τελευταίο σπίτι και πάει να αποχαιρετήσει τον επιχειρηματία, αλλά αυτός του λέει:
«Κοίτα, ήρθε μια παραγγελία της τελευταίας στιγμής, πρέπει να φτιάξεις ακόμη ένα σπίτι. Αν μου κάνεις αυτή τη χάρη…Δε θα έχεις τίποτε άλλο να κάνεις… Ασχολήσου αποκλειστικά με την κατασκευή αυτού του τελευταίου σπιτιού, πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι, αλλά σε παρακαλώ, ανάλαβε αυτήν την τελευταία δουλειά».
Ο ξυλουργός, αν και θυμωμένος με την παραγγελία αυτή, αποφασίζει παρ’ όλα αυτά να  την εκτελέσει και να φτιάξει το σπίτι όσο πιο γρήγορα γίνεται, για να πάει μετά να ξεκουραστεί, όπως ήθελε πραγματικά.  Τώρα πια δεν έχει τίποτε να διαφυλάξει, αφού θα σταματήσει τη δουλειά του, τώρα πια δεν χρειάζεται να επιδιώκει την αναγνώριση των άλλων, τώρα δεν διακυβεύεται η φήμη του ούτε η αμοιβή του, τώρα δεν διακινδυνεύει τίποτε απολύτως, γιατί έχει τελειώσει την καριέρα του. Το μόνο που θέλει, είναι να τελειώσει το σπίτι γρήγορα.
Έτσι λοιπόν, συναρμολογεί τα ξύλα, τα στερεώνει χωρίς πολύ κέφι χρησιμοποιεί υλικά πολύ χαμηλής ποιότητας για να μειώσει το κόστος, δεν τελειώνει τις λεπτομέρειες… Με λίγα λόγια, κάνει δουλειά πολύ κατώτερη αυτής που έκανε συνήθως. Τέλος, στα γρήγορα, ολοκληρώνει το σπίτι.
Οπότε, πάει στον επιχειρηματία κι εκείνος, έκπληκτος,του λέει:
«Τι; Το τελείωσες κιόλας;»
«Ναι, ναι, είναι έτοιμο.»
«Ωραία, πάρε… Βάλε την κλειδαριά , κλείδωσε και φέρε μου το κλειδί.»
Πάει ο ξυλουργός, βάζει την κλειδαριά, κλειδώνει και επιστρέφει με το κλειδί.
Μόλις παίρνει ο επιχειρηματίας το κλειδί, του το ξαναδίνει και λέει:
«Αυτό είναι το δώρο της εταιρίας για σένα…»
Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε. Όμως η ζωή που φτιάχνουμε καθημερινά είναι το σπίτι μέσα στο οποίο ζούμε. Και το χτίζουμε εμείς οι ίδιοι.

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Πάσχα: ξεκίνημα νέας ζωής

Πάσχα: ξεκίνημα νέας ζωής



Πάσχα: ξεκίνημα νέας ζωής
Αρχιμ. Φιλόθεου Μαχαιριώτη
Άνοιξη κι η φύση ντυμένη τα καλά της, συνθέτει μια πολύχρωμη εικόνα, μυρωδιών και ήχων, που αποτελούν ό,τι έχει περάσει «από τη μνήμη στην καρδιά».
Το ένα κερί παίρνει τη θέση του δίπλα στο άλλο στο μανουάλι κι οι χριστιανοί τη θέση τους μέσα στην εκκλησία. Λαμπροφορεμένη η εκκλησία, λαμπροφορεμένος ο κόσμος, αστράφτουν τα πρόσωπα. Έφτασε η Λαμπρή: «Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες, όλοι, μικροί, μεγάλοι, ετοιμαστείτε. Μέσα στις εκκλησιές τις δαφνοφόρες, με το φως της χαράς συμμαζωχτείτε. Ανοίξτε αγκαλιές ειρηνοφόρες, μπροστά στους Αγίους και φιληθείτε. Πέστε: Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι». («Η ημέρα της Λαμπρής», Διονύσιος Σολωμός). Ανοίγουν τα ροδοπέταλα της καρδιάς κάθε χριστιανού, για να δεχθεί μέσα της το χαρμόσυνο μήνυμα: Χριστός Ανέστη! Η φύση, οι άνθρωποι, οι άγγελοι κι ο Ίδιος ο Χριστός, κατά τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, συνεορτάζουν τη νίκη της ζωής κατά του θανάτου. Ας μη μείνει κανείς  έξω απ’ αυτή τη μεγάλη γιορτή: «εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου».
Το Πάσχα συμβολίζει το ξεκίνημα μιας νέας ζωής. Ο κάθε χριστιανός που αποβάλλει από μέσα του την αμαρτία προστρέχοντας στο λουτρό της μετάνοιας, που με συντετριμμένη καρδία συμμετέχει στο ύψιστο των μυστηρίων, τη Θεία Ευχαριστία, αυτός ενώνεται με το Χριστό και αναγεννιέται. Κατά τον Άγιο Συμεών το Νέο Θεολόγο, όταν εμείς οι άνθρωποι εξερχόμαστε από τον κόσμο και εισερχόμαστε με την εξομοίωση των παθημάτων του Κυρίου στον τάφο της μετανοίας και της ταπεινώσεως, Αυτός ο Ίδιος κατεβαίνει από τους ουρανούς, εισέρχεται στο σώμα μας σαν σε τάφο, ενώνεται με τις νεκρωμένες πνευματικά ψυχές μας και τις ανασταίνει. Έτσι παρέχει τη δυνατότητα σ’ εκείνον που συναναστήθηκε μαζί του να βλέπει τη δόξα της μυστικής του αναστάσεως.
Η ανάσταση της ψυχής είναι η ένωσή της με τη Ζωή και το ξεκίνημα μιας νέας, εν Χριστώ ζωής. Αυτή είναι η νέα διάσταση, που δίνει στη ζωή μας η Ανάσταση του Κυρίου μας. Γι’ αυτό και η Ανάσταση δεν τελειώνει εκείνο το βράδυ, ούτε διαρκεί μόνο μία εβδομάδα. Η Ανάσταση είναι ένα γεγονός, που οι χριστιανοί βιώνουν καθημερινά.  Η Ανάσταση του Χριστού μάς γεμίζει με φως, χάρη, χαρά, ελπίδα και νοηματοδοτεί τη ζωή μας. Κατά τον ιερό Χρυσόστομο, ο Χριστός ανέστη και μαζί του συνανέστησε την οικουμένη. «Και αυτός μεν ανέστη θραύσας τα δεσμά του θανάτου, ημάς δε ανέστησε συντρίψας τας αλυσίδας των αμαρτιών μας». Ο Χριστός με την Ανάστασή Του ελευθερώνει όλη την ανθρωπότητα και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά από το βαρύ φορτίο των αμαρτιών του. Γι’ αυτό πλεόν «μηδείς οδυρέσθω πταίσματα˙ συγγνώμη γάρ εκ του τάφου ανέτειλε.» Ας μην απελπιζόμαστε για τις αμαρτίες μας. Τώρα υπάρχει σωτηρία. Τώρα υπάρχει τρόπος επιστροφής. Η θυσία του Χριστού πάνω στο Σταυρό δεν αφήνει περιθώρια απόγνωσης κι απελπισίας, αλλά φωτίζει το δρόμο της ελπίδας με οδηγό την αληθινή μετάνοια και την ταπείνωση.
«Ας εορτάσωμεν, λοιπόν, την εορτήν της Αναστάσεως του Κυρίου. Είδες το κατόρθωμα της Αναστάσεως; Είδες την φιλανθρωπίαν του Κυρίου; Είδες μέγεθος φροντίδος;», πανηγυρίζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και μας προτρέπει να ευγνωμονούμε τον Κύριό  μας για τη μεγάλη του φιλανθρωπία και ανεξάντλητη αγάπη. Ας χαιρετούμε καθημερινά το συνάνθρωπό μας προσφωνώντας τον «Χριστός Ανέστη, χαρά μου!», όπως συνήθιζε ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, σκορπώντας παντού το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.
πηγη.isagiastriados

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Πρόγραμμα Διακαινησίμου Εβδομάδας 2017



Ι. Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης
Ενορία Καμπής
Πρόγραμμα Διακαινησίμου Εβδομάδας 2017
16/5  Κυριακή του Πάσχα : απόγευμα : εσπερινός Αγάπης 6:00 μ.μ.
17/5 Δευτέρα του Πάσχα : πρωί: Όρθρος-Θ.Λειτουργία 7:30-9:30 π.μ.
Απόγευμα : εσπερινός 6:00 μ.μ.
18/5 Τρίτη του Πάσχα :πρωί ,Όρθρος-Θ.Λειτουργία στον Ι.Ν.Αγίας Αικατερίνης 7:30-9:30 π.μ.
Απόγευμα εσπερινός 6:30 μ.μ. στον Ι.Ν. Αγ. Κωνσταντίνου
20/5 Πέμπτη του Πάσχα : πρωί, Όρθρος-Θ.Λειτουργία στον Ι.Ν.Άγίου Νικολάου 7-9 πμ
21/5 Παρασκευή της Ζωοδόχου Πηγής στον Ι.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου
Πρωί΄Ορθρος-Θ.Λειτουργία 7-9 π.μ.
22/5Σάββατο προ του Θωμά  : Όρθρος-Θ.Λειτουργία στον Ι.Ν.Πρ.Ηλία 7:30 π.μ.-9:30 π.μ.
23/5Κυριακή του Θωμά
Όρθρος-Θ.Λειτουργία στον Ι.Ν.Αγίου Κωνσταντίνου 7-10 π.μ.
Θα ακολουθήσει στο Ενοριακό Κέντρο  ευλόγηση πασχαλινών αυγών
                                                                                                                                                                                                        ο  Εφημέριος
                                                                                     π. Πέτρος Σταμάτης

                                                                                          τηλ.6944810668

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Πρόγραμμα Ακολουθιών Μ. Εβδομάδας 2017

Ι. Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης
Ενορία Καμπής
Πρόγραμμα Ακολουθιών Μ. Εβδομάδας 2017
8/4 Σάββατο του Λαζάρου : Όρθρος-Θεία Λειτουργία 7-9 π.μ.
Εσπερινός 6-7 μ.μ.
9/4 Κυριακή των Βαΐων : Πρωί :Όρθρος-Θεία Λειτουργία 7-10 π.μ.
Βράδυ : Ακολουθία Νυμφίου 7:30-9:00 μ.μ.
10/4  Μ.  Δευτέρα : Απόγευμα , Ακολουθία Νυμφίου 7:30-9:00 μ.μ.
 11/4  Μ.  Τρίτη : Απόγευμα , Ακολουθία Νυμφίου 7:30-9:00 μ.μ.
12/4 Μ. Τετάρτη : Πρωί, Ι.Ευχέλαιο 10:00 π.μ.
Βράδυ : Ακολουθία Μ.Δείπνου
  7:30-9:00 μ.μ.
13/4 Μ. Πέμπτη : Πρωί: Θ.Λειτουργία 7:30-9:00 π.μ.
10:30 Τρισάγιο στο Κοιμητήριο (ένα τρισάγιο για όλους με τα ονόματα του καθενός)
Βράδυ : Ακολουθία Των Παθών 7:15-10:30 μ.μ.
Και στη συνέχεια στολισμός του Επιταφίου .
14/4 Μ. Παρασκευή:Πρωί :α) Μ.Ώρες 9:00 β) Αποκαθήλωση 10:30 π.μ.
Βράδυ : Ακολουθία Επιταφίου Θρήνου 7:30- 10:30 μ.μ.
(έξοδος επιταφίου  9:15 Λιτανεία προς το Κοιμητήριο)
15/4  Μ. Σάββατο : Πρωί : Θ. Λειτουργία 7:30-9:00 π.μ.
Βράδυ : Ακολουθία Αναστάσεως –Θ. Λειτουργία Αναστάσεως 11:15-2:00 π.μ.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          ο Εφημέριος


                                                                                      π. Πέτρος Σταμάτης

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

"Νεκροψία" στο ανθρώπινο σώμα του ιησού Χριστού

 
«ΝΕΚΡΟΨΙΑ» ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Δημήτρη Ριζούλη

Ο Φίλιππος Κουτσάφτης είναι ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των τελευταίων δεκαετιών.
Έχει κληθεί να μελετήσει και να αποφανθεί για τα μεγαλύτερα σύγχρονα εγκλήματα και οι εκθέσεις του προσέφεραν πολύτιμα στοιχεία στις Αρχές.
Αυτή τη φορά όμως εκλήθη να κάνει μια διαφορετική «νεκροψία» και «έκθεση» για το μαρτύριο και τον θάνατο του Ιησού.
Ο κ. Κουτσάφτης έχει κάνει μια βαθιά μελέτη (συστηματικά εδώ και καιρό) για το θέμα, εξετάζοντας όλες τις πηγές και αναλύοντας τα Πάθη και τον θάνατο του Ιησού με επιστημονικό τρόπο. Σήμερα αναλύει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» τα αίτια θανάτου του Ιησού, την επίπτωση κάθε βασανιστηρίου αλλά και την ψυχοσωματική κατάσταση του Χριστού. Τέλος, απαντά γιατί καταρρίπτονται όλες οι θεωρίες που αμφισβητούν ότι ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό, με τελικό σκοπό να αμφισβητηθεί η Ανάστασή Του.
Κύριε Κουτσάφτη, τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας από τις Γραφές, την παράδοση της Εκκλησίας και τις ιστορικές πηγές μάς δίνουν μια πλήρη εικόνα για τα μαρτύρια του Χριστού;
Βεβαιότατα. Ξέρουμε πάρα πολλά στοιχεία και θα έλεγε κανείς ότι μπορούμε να βγάλουμε ένα πόρισμα. Ελπίζω να μην ακούγεται ασεβές αυτό το τόλμημα σε ορισμένους, γιατί τόλμημα είναι. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το θείο πάθος είναι εκούσιο. Ο Κύριος με τη δική Του θέληση δέχτηκε τα πάντα, γι’ αυτό ακόμα και την ώρα που τα καρφιά έσκιζαν τις σάρκες του και τρυπούσαν τα οστά Του αυτός προσευχόταν για τους σταυρωτές Του, πράγμα πρωτοφανές.
Ποια ήταν λοιπόν η επίπτωση των Παθών;
Αυτό που πρέπει όλοι να γνωρίζουν είναι ότι τα Πάθη είναι ψυχοσωματικά. Ο Χριστός, όταν φεύγει από τον Μυστικό Δείπνο και πορεύεται για να προσευχηθεί, αφήνοντας λίγο πιο μακριά τους τρεις μαθητές (Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη), εμφανίζεται με βάση τις Γραφές εκστατικός σαν κάτι δυσάρεστο να περιμένει. Στο τέλος (ενώ οι μαθητές δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει) ο Ιησούς προσεύχεται για τρίτη φορά και τρέχει από το μέτωπό του ιδρώτας και αίμα.
Αυτό το σημείο της διήγησης περί «αιματηρού ιδρώτα» αμφισβητήθηκε πολύ έντονα για αιώνες. Ο Ευαγγελιστής όμως γράφει κάτι που ήταν αδιανόητο και πρωτοφανές χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον αμφισβητήσουν ή αν θα πουν ότι γράφει φανταστικά πράγματα. Πράγματι, λοιπόν, το Ευαγγέλιο 2000 χρόνια μετά δικαιώθηκε, καθώς η Ιατρική πρόσφατα αποφάνθηκε ότι υπάρχει ένα σπάνιο συνοδό σύμπτωμα του οργανισμού με αυτά τα χαρακτηριστικά όταν κάποιος βρεθεί σε μεγάλη ψυχοσωματική ένταση.
Ξέρουμε πλέον από τη σύγχρονη επιστήμη ότι οι ιδρωτοποιοί αδένες είναι διάσπαρτοι στο σώμα, αλλά οι πολυπληθέστεροι βρίσκονται στις παλάμες, στα πέλματα, στον αυχένα, στις παρειές και στο μέτωπο. Όταν ο άνθρωπος βρεθεί σε μεγάλη ένταση, είναι δυνατόν να γίνει αυτόματη ρήξη μεγάλου αριθμού τριχοειδών αγγείων στο πείραμα των αδένων.
Το αίμα που απελευθερώνεται αναμειγνύεται με τον ιδρώτα, τον βάφει κόκκινο και στη συνέχεια το παραχθέν μείγμα αναβλύζει στο δέρμα. Δηλαδή ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε την αλήθεια. Καταλαβαίνει, όμως, κανείς σε πόσο μεγάλο βαθμό έντασης βρισκόταν ο Ιησούς πριν ακόμα από τη σύλληψή Του.
Την άλλη μέρα ήξερε ότι θα αναλάβει την ανθρώπινη αμαρτία ως αντικαταστάτης του πεσόντος ανθρώπου και θα αντιμετωπίσει πάνω στον Σταυρό τη θεία δικαιοσύνη. Δεν ήθελε να χάσει το βλέμμα του πατέρα Του που ήταν στραμμένο πάνω Του. Δεν ήταν η αγωνία Του ούτε για τη μαστίγωση ούτε για τα καρφιά.
Τα μαρτύρια πριν από τη Σταύρωση ποια ήταν και ποια επίπτωση είχαν;
Μετά τη σύλληψη ο Ιησούς πέρασε από έξι εξαντλητικές και κακόπιστες ανακρίσεις.
Από τον Άννα, τον Καϊάφα, το Συνέδριο, τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πιλάτο. Στα μεσοδιαστήματα κακοποιήθηκε με τέσσερις πολύωρους και βάρβαρους βασανισμούς.
Μεταξύ των ανακρίσεων και των βασανισμών σύρθηκε αλυσοδεμένος και δερόμενος έξι φορές. Η απόσταση που διήνυσε με τις αλυσίδες ήταν περίπου έξι χιλιόμετρα. Και όλα αυτά νηστικός, διψασμένος και άυπνος.
Οι πιέσεις τι ρόλο έπαιξαν;
Του ασκήθηκε έντονη ψυχοσωματική βία, τον έγδυσαν τρεις φορές, τον έντυσαν άλλες τόσες, τον μαστίγωσαν, του φόρεσαν το ακάνθινο στεφάνι και του φόρτωσαν τον βαρύ Σταυρό. Στις ανακρίσεις τον διέσυραν και τον εξευτέλισαν. Ήθελαν με κάθε τρόπο να τον κάνουν να λυγίσει.
Μεταξύ άλλων, μαστιγώθηκε.
Ναι. Η μαστίγωση γινόταν με φραγγέλιο, που είχε λουριά με απολήξεις σφαιρίδια και άκρες από κόκαλα. Κάθε φορά που έπεφτε στο σώμα το μαστίγιο αυτά τα αντικείμενα έμπαιναν μέσα στις σάρκες και όταν το τραβούσε ο βασανιστής για να ξαναχτυπήσει έσκιζαν το δέρμα. Οι πληγές που προκάλεσαν ήταν φοβερές σε όλη την οπίσθια επιφάνεια και την πλάγια κοιλιακή και θωρακική χώρα, που πρέπει να ήταν καταματωμένη. Πρέπει να έχασε πολύ μεγάλη ποσότητα αίματος ο Χριστός μόνο από αυτό.
Ως προς τον Σταυρό που κουβάλησε;
Όταν ο Κύριος φορτώθηκε τον Σταυρό έπρεπε να κουβαλήσει ένα ξύλο που δεν ήταν πλανισμένο (όπως το βλέπουμε στις αγιογραφίες). Ηταν δυο κορμοί γεμάτοι σκληρό φλοιό και ρόζους και καταλαβαίνετε τι έγινε όταν πέταξαν πάνω στην πλάτη του το οριζόντιο τμήμα. Την ήδη καταματωμένη πλάτη από τη μαστίγωση. Αυτός ο βαρύς κορμός μπήκε μέσα στις πληγές προκαλώντας αφόρητο πόνο. Στη συνέχεια ο Ιησούς κυριολεκτικά σέρνει τα βήματά Του και υποφέρει. Πλέον δεν έχει ανάσες και αρκετό οξυγόνο. Το αίμα Του λιγοστεύει και κάποια στιγμή λυγίζουν τα γόνατά Του και είναι αδύνατον να προχωρήσει.
Περιγράφετε μια κατάσταση που σχεδόν δεν αντέχεται με βάση τα ανθρώπινα μέτρα.
Ναι. Πιστεύω αν δεν ήταν ο συγκεκριμένος εκεί θα είχε πεθάνει. Κανονικά, με βάση τη λογική, εκεί (στην πορεία προς τον Γολγοθά) θα έπρεπε να είναι το τέλος.
Ωστόσο, ο Χριστός φτάνει τελικά μέχρι τη Σταύρωση. Εκεί τι ακριβώς γίνεται;
Εκεί οι σταυρωτές ξαπλώνουν τον Ιησού πάνω στον Σταυρό και του καρφώνουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακριβές σημείο του καρφώματος υπάρχουν δύο εκδοχές: το εσωτερικό της παλάμης, που φαίνεται και σε πολλές εικόνες, ή το κέντρο της έσω επιφανείας των καρπών. Η πρώτη εκδοχή είναι για μένα η πιο προσιτή.
Η παλάμη έχει μικρό πάχος, μεγάλη επιφάνεια και λόγω των τενόντων και των περιτονιών δεν σκίζεται το δέρμα. Υπάρχουν και τα μετακάρπια οστά, που μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος. Αν, πάντως, το καρφί μπήκε ανάμεσα στα δύο κόκαλα, κερκίδα και ωλένη, έχουμε τραγικό πόνο γιατί τραυματίστηκε το μέσο νεύρο. Σκεφτείτε ότι αν ακουμπήσουμε ελάχιστα το νεύρο του αγκώνα νιώθουμε έντονο πόνο.
Φανταστείτε να περάσει καρφί από αυτό το νεύρο. Ως προς το κάρφωμα των ποδιών οι δύο εκδοχές είναι ότι σταύρωναν τα πόδια και το καρφί περνούσε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρφώθηκαν παράλληλα.
Ευρήματα του 1968 σε τάφους στην Ανατολική Ιερουσαλήμ μάς δείχνουν ότι υπήρχαν και άλλοι που σταυρώθηκαν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.
Ο θάνατος τελικά από τι επήλθε; Γνωρίζουμε;
Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένας θάνατος αργός και λίαν βασανιστικός. Με την ανύψωση του Σταυρού ο Χριστός αντιμετωπίζει μια σειρά από δυσμενείς παράγοντες:
Υποχρεωτική ορθοστασία, που του δημιουργεί ορθοστατική υπόταση.
Υποχρεωτική ακινησία, που δεν δίνει τη δυνατότητα το φλεβικό αίμα να επιστρέψει στην καρδιά.
Ειδική στάση του θώρακα, με το βάρος του σώματος να είναι σε μόνιμη έκπτυξη και να δυσκολεύει φοβερά την αναπνοή. Δεν μπορεί να κάνει εκπνοή παρά μόνο εισπνοή. Αυτό συντόμευσε τον θάνατό Του.
Επιπλέον αντιμετωπίζει επιπλοκές τραυμάτων, αιμορραγία, αφυδάτωση, πείνα, δίψα και εξάντληση.
Το τελικό «πόρισμα»;
Επρόκειτο για πολυπαραγοντικό θάνατο.
Πολλά πράγματα έδρασαν για την κατάληξη, με τελικό αίτιο την ασφυξία μαζί με την κυκλοφορική ανεπάρκεια.
Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι και η επιδρομή των σαρκοφάγων εντόμων.
Το αίμα φέρνει από πολύ μακριά έντομα που κόβουν κομμάτια από τις πληγές ενός ακίνητου ανθρώπου!
Οι πιο φοβερές στιγμές για τον Κύριο ήταν μετά το κάρφωμα στον Σταυρό.
Πώς εξηγείτε την αντοχή που έδειξε;
Ο Χριστός δεν πέθανε πριν από τη Σταύρωση γιατί υπήρχε λόγος. Υπερέβη τα ανθρώπινα μέτρα και για μένα το ότι άντεξε και ανέβηκε στον Σταυρό είναι ακόμα ένα δείγμα της θεότητάς Του. Οι αφόρητοι πόνοι από το ακάνθινο στεφάνι.
Μπορείτε να μας περιγράψετε τι αισθανόταν ο Ιησούς φορώντας το ακάνθινο στεφάνι;
Πρώτα πρώτα, να σας πω ότι είναι πρωτοφανής τρόπος αντιμετώπισης. Ποτέ πριν δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο και ποτέ ξανά δεν επαναλήφθηκε.
Επρόκειτο για φρίκη! Το κατασκεύασαν από μια τζιτζιφιά, ευλύγιστο φυτό που ευδοκιμεί στην περιοχή, με πολύ μεγάλα και σκληρά αγκάθια.
Μέχρι τότε τα στεφάνια των καταδίκων ήταν σιδερένια και προσαρμόζονταν με βάση τη διάμετρο του κρανίου. Εδώ ήταν βασανιστήριο.
Το τριχωτό της κεφαλής είναι αγγειοβριθέστατο. Εχει πολύ καλή αιμάτωση και ειδική νεύρωση. Η αιμορραγία, λοιπόν, ήταν μεγάλη και αφόρητος ο πόνος από τα αγκάθια στα νεύρα.
Η Ανάσταση και οι διάφορες θεωρίες συνωμοσίας
Κατά καιρούς έχουν ακουστεί θεωρίες ότι ο Χριστός δεν είχε πεθάνει στον Σταυρό και ότι έτσι δικαιολογείται (λογικά) η Ανάστασή του.
Κατά τη γνώμη σας, αυτό μπορεί να στέκει;
Τυχαία έγινε, νομίζετε, ο λογχισμός της πλευράς; Καθόλου τυχαία. Αυτό το γεγονός είναι το πιστοποιητικό του θανάτου. Η λόγχη τρύπησε την πλευρά και βγήκε «αίμα και ύδωρ». Από όποια πλευρά και να έγινε ο λογχισμός, με αυτό το βαρύ όπλο των δυόμισι μέτρων, δεν υπάρχει περίπτωση ο οποιοσδήποτε να μείνει ζωντανός. Με τίποτα!
Άρα καταρρίπτονται όλα;
Φυσικά. Οι αρνητές βέβαια λένε ό,τι θέλουν, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούνται με τον Χριστό αφού γι’ αυτούς δεν υπάρχει.
πηγη.isagiastriados

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Αυτάρκεια
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Δεν είναι αυτονόητο ότι ο άνθρωπος που έχει καλές προθέσεις ενεργεί και σωστά. Όπως και δεν είναι δύσκολο να μετατίθεται με τις ενέργειές του από το Φως στο σκοτάδι και από την αλήθεια στην πλάνη.
Η περίπτωση του αποστόλου Πέτρου, τη νύκτα του Μυστικού Δείπνου, όπου αρνείται να δεχτεί το νίψιμο των ποδιών του από το διδάσκαλό του, όπως δέχτηκαν οι άλλοι μαθητές, εκ πρώτης όψεως παρουσιάζεται ως η μοναδική αντίδραση που δείχνει σεβασμό, ταπείνωση, διάκριση. Αυτό το «Κύριε, συ μου νίπτεις τους πόδας;» φαίνεται ως να αποκαλύπτει την ευγένεια της ψυχής του. Και όμως!  Η αντίδραση του Κυρίου του ότι «αν δεν σε πλύνω δεν έχεις θέση κοντά μου», επισημαίνει την ασθένεια της αυτάρκειας που κρύβεται πίσω από την πρόθεση να μη δυσκολέψει, να μην ταπεινώσει το Διδάσκαλο.
Το Ευαγγέλιο ως διαχρονικό και οι μαθητές ως ατελείς άνθρωποι, όπως εμείς, γίνεται για μας δυνατότητα να γνωρίσουμε το βάθος του εαυτού μας που κρύβεται και να προχωρήσουμε, αν θέλουμε, στην αλλαγή που μεταμορφώνει και χαροποιεί την ύπαρξη.
Έτσι, η άρνησή μας να ζητήσουμε βοήθεια σε κάποιο πρόβλημά μας ή να δεχτούμε την προσφερόμενη συμπαράσταση, μπορεί να κρύβει τον εγωισμό της αυτάρκειας, τη διάθεση της αυτονομίας, την επιθυμία της επάρκειας. Ο άνθρωπος τότε ζει χωρίς να μοιράζεται, να κοινωνεί, να συμπορεύεται.
Το να ζητήσεις από το συνάνθρωπό σου, που είναι ο πλησίον σου εκείνη τη στιγμή, να σηκώσει μαζί σου τη δυσκολία σου, είναι ως να του λες «σε θέλω στη ζωή μου, δεν μου είσαι ξένος, δεν θέλω να σε κρατώ σε απόσταση, είσαι για μένα αδελφός». Όπως και αν αρνηθείς τη συμπαράστασή του είναι ως να του λες: «μείνε μακριά μου, δεν σε θέλω κοντά, δεν θέλω να κοινωνήσω μαζί σου τη ζωή μου». Ξέρουμε, άλλωστε, πως τα περισσότερα που λέμε στους γύρω μας τα λέμε χωρίς λόγια. Γιατί η καρδιά συλλαμβάνει τα νοούμενα, ως έχουσα τα δικά της αυτιά και τη δική της γλώσσα.
Βέβαια, όπως αυτός που δεν ζητά συμπαράσταση από κανένα δείχνει την εγωιστική του αυτάρκεια, το ίδιο πάθος εγωκεντρισμού έχει και αυτός που θεωρεί τους γύρω του υπόχρεους να τον υπηρετούν, εκμεταλλευόμενος συνεχώς την αγάπη τους. Το «ου μη νίψει τους πόδας μου εις τον αιώνα»  έχει την ίδια βάση με τη χρησιμοποίηση των άλλων προς ίδιον όφελος.
Η ταπείνωση, ως αντίθετη της εγωιστικής αυτάρκειας, μας δίνει το μέτρο όπου θα μπορούμε να ζούμε με τους άλλους σε αληθινή κοινωνία, ως τέκνα του κοινού Πατέρα. Χωρίς εκμετάλλευση αλλά και χωρίς απομόνωση, θα μπορέσουμε να συμπορευτούμε στη ζωή, με τις δυσκολίες και τις χαρές της. Τότε θα γευτούμε, ως πρόγευση του Παραδείσου, τη χαρά της ενότητας, την πληρότητα της αγάπης, την απόλαυση της θεανθρώπινης κοινωνίας.
πηγη,isagiastriados